Burada kullanacağım isimlerin gerçek ile alakası yoktur diyemeyeceğim. Çünkü hepsi gerçek.
Yazlıkta oğlumun arkadaşı olan Ege'nin annesi Nilüfer ile oğullarımız sayesinde bizde arkadaş olduk. Eskiden yazlıkta herkes şezlongunda oturur , günler geçer ve tanışmadan sezonu bitirirdiniz. Oysa çocuğunuz varsa, o gider kendine bir arkadaş bulur, oyuna başlar . Siz de başına bir iş gelmesin diye arkasından koştuğunuzda annesiyle muhabbete başlarsınız.Bizim ki de öyle oldu. Ege çok tatlı bir çocuk. Arkadaş canlısı, sakin,cesur, mağrur ve kızdı mı çekip giden bir adam. İstediği olmuyorsa çekip gidiyor ve giderken öyle güzel yürüyor ki.
Deniz’in sarı hali diyorum ben ona.
Annesi yani Nilüfer çalışmıyor ama aslında artık başlamak istiyor. İşe dönmek istiyor. Ama 2. olursa yine başlayamam diyor.
Çocuğu biraz büyüyen anneler bilirler, 2. sendromu olur. Siz düşünmesenizde etraf sorar, İkinci??.
İkinciyi yapanların hepsi alınmasınlar , 2. yi düşünüyormusun diye bile sormazlar. Eee siz ne zaman yapıyorsunuz derler. Ya kardeşim belki yapmıycam. Gücün var mı, fiziksel olarak hazır mısın, psikolojin müsait mi, 1.nin durumu uygun mu; hadi bunlar okeyse paran var mı diye soran pek olmaz. Aaaa lazım kardeşsiz olmaz, bencil olur, paylaşmayı bilmez vs.vs Sen 5 kardeşsin de çok mu paylaşıyorsun, empati kuruyormusun diyemezsin tabii.
Türkiye’nin çoğu 5 çocuklu da biz çok mu paylaşabiliyoruz, çok mu empati kurabiliyoruz halk olarak.Bizimkiler tek çocuk olmasına rağmen paylaşıyorlardı üstelik. . İkisi de fiziksel zarar vermeyen çocuklardı. Psikolojik olarak birbirlerini taciz edebilmeleri için de henüzçok saf ve temizler. Gerçi biz çok kardeşli bir toplum olarak çok paylaşımcıyız ya ,bizde yok ya arada laf sokmak. Kardeş kardeş oynamaları sırasında da konu kardeşe geldi. Aslında Nilüfer bir sure sonra bir çocuk daha istiyordu ama işe dönmek de istiyordu. Ben açıkçası bu fikirden gitgide daha da uzaklaşır oldum. Oğluma annem bakıyor, dolayısıyla ikinci çocuk da ya işimi bırakmam gerekecek ya da bir bakıcı. Birinci durumu istemiyorum. Yani evde oturmak istemiyorum ama bakıcı da istemiyorum. Yabancı birine çocuğumu emanet etmek ya da onu yönetmek. Bakıcısı olan arkadaşlarım alınmasınlar,empati yapmıyor değilim hani ben de tek kardeş değilim ya. Şartlar böyle gerektirebilir ama ben 9-6 bu durumu yaşamak istemiyorum. Başka şartlarda bende bunu kabul etmek isteyebilirim belki gelecekte ama şu an istemiyorum. Şu an için durum bu. Şartlar değişir, psikolojim ve 24 saatlik programım değişir bilemem.
Velhasıl Geçen hafta artık yazlığı kapatmak üzere gitmiştik. Dışarıda yağmur yağıyor, Deniz ile evdeyiz.Nilüfer seslendi, onlar da haftasonu için gelmişler. Deniz Ege’yi çok özlemiş. Annecim ben Ege’ye sarılacağım, ben Ege’yi çok özledim dedi.Hemen dışarı çıktık. Nilüfer’le biraz yürüdük ve Yeşim sana bir haberim var, HAMİLEYİM dedi.Deniz anlamış gibi Nilüfer’e baktı ve ha ha ha diye güldü. Bizde başladık gülmeye. O şokla ileri geri yürümeye başladık. Çocuklar da bizde sırılsıklam olduk. Hem yağmurdan , hem durumdan…
Nilüfer 5 haftalık hamile. biraz hüzünlü, biraz sevinçli, biraz kaygılı.2.kez anne olmaya yelken açmış
Umarım yolculuğunuz dingin ve huzurlu geçer…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder